Ścinawka Średnia Metodyści

Parafia Kościoła Ewangelicko - Metodystycznego w Ścinawce Średniej

Artykuły Wiary Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego

Artykuł I

O wierze w Trójcę Świętą

Jest tylko jeden Bóg żywy, prawdziwy i wiekuisty, niematerialny

i bezcielesny, o nieskończenie wielkiej mocy, mądrości i dobroci; 

Stwórca i zachowawca wszech rzeczy widzialnych i niewidzialnych.

A w tej jedynej istocie Bóstwa są trzy Osoby jako jeden byt, równie 

wszechmocne i równie odwieczne - Ojciec, Syn i Duch Święty.


Artykuł II
O Słowie  czyli o Synu Bożym, który stał się człowiekiem

Syn Boży, który jest Słowem Ojca, prawdziwego, odwiecznego Boga,

będąc z Ojcem jednej istoty, przyjął naturę ludzką z łona  błogosławionej

Dziewicy. Tak dwie pełne i doskonałe natury, czyli bóstwo

i człowieczeństwo, połączyły się nierozerwalnie w jednej  osobie.

Jeden jest więc Chrystus, prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek,

który prawdziwie cierpiał, został ukrzyżowany, umarł i pogrzebion,

aby pojednać Ojca z nami i aby stać się ofiarą nie tylko za grzech

pierworodny, lecz także za wszystkie grzechy ludzkie.


Artykuł III

O Zmartwychwstaniu Chrystusa
 Chrystus prawdziwie zmartwychwstał i przyjął na powrót swoje ciało

ze wszystkim, co się składa na doskonałość natury ludzkiej oraz  wstąpił

na niebiosa, aby w dniu Sądu Ostatecznego przyjść znowu sądzić

wszystkich ludzi. 

Artykuł IV

O Duchu Świętym
Święty, który pochodzi od Ojca i Syna, jest co do swej istoty,

majestatu i chwały, jednością z Ojcem i Synem, prawdziwym,

wiecznym Bogiem.

Artykuł V

Pismo Święte wystarczającą podstawą do zbawienia

 Pismo Święte zawiera wszystkie rzeczy niezbędne do zbawienia.

Czego zaś w nim nie ma, ani nie może być dowiedzione Pismem

Świętym, nie może obowiązywać człowieka jako artykuł wiary ani nie

może stanowić pożądanego bądź nieodzownego warunku zbawienia.

Za Pismo Święte uważamy te księgi kanoniczne Starego i Nowego

Testamentu, których autorytet nigdy nie budził w Kościele wątpliwości.

Nazwy ksiąg kanonicznych są następujące:
 Genesis (Księga Rodzaju), Exodus (Księga Wyjścia), Leviticus

(Księga Kapłańska), Numeri (Księga Liczb), Deuteronomium

(Księga Powtórzonego Prawa), Księga Jozuego, Księga Sędziów,

Księga  Ruth, Pierwsza Księga Samuela, Druga Księga Samuela,

Pierwsza Księga Królewska, Druga Księga Królewska, Pierwsza

Księga Kronik, Druga Księga Kronik, Księga Ezdrasza, Księga

Nehemiasza, Księga Estery, Księga Hioba, Księga Psalmów,

Księga Przypowieści Salomona, Księga Kaznodziei Salomonowego

(Eklezjasta), Pieśń nad Pieśniami Salomona, Księgi czterech Proroków

większych i Księgi dwunastu Proroków mniejszych. 


Wszystkie ogólnie przyjęte księgi Nowego Testamentu przyjmujemy

i uznajemy za kanoniczne.

Artykuł VI

O Starym Testamencie

Stary Testament nie jest przeciwnikiem Nowego, bo zarówno w Starym

jak i Nowym Testamencie Chrystus przynosi ludzkości życie wieczne,

będąc jedynym pośrednikiem między Bogiem a człowiekiem. Dlatego

też nie należy dawać posłuchu tym, którzy twierdzą, że ojcowie Starego

Przymierza szukali w Starym Testamencie tylko przemijających obietnic.

Jakkolwiek Zakon, nadany przez Boga za pośrednictwem Mojżesza,

normując ceremonie i obrządki kultowe nie obowiązuje chrześcijan, ani

też świeckie nakazy Zakonu nie muszą obowiązywać żadnego

społeczeństwa, to jednak chrześcijanin nie może uchylać się od

posłuszeństwa przykazaniom moralnym, zawartym w Starym Testamencie.


Artykuł VII

O grzechu pierworodnym

Grzech pierworodny nie polega na pójściu w ślady Adama (jak błędnie

twierdzą pelagianie), lecz na skażeniu natury ludzkiej w każdym człowieku,

jako potomku Adama. Przez grzech człowiek oddalił się od pierwotnej

sprawiedliwości i popadł w swej naturze w nie ustającą skłonność do zła.


Artykuł VIII

O wolnej woli
Położenie człowieka od upadku Adama jest tego samego rodzaju, iż człowiek nie może o własnych siłach i dzięki swoim uczynkom zmienić się ani przygotować do wiary i zbliżenia się do Boga. Bez łaski bożej w Chrystusie nie jesteśmy zdolni do spełniania dobrych uczynków, miłych Bogu i podobających Mu się. Łaska budzi w nas dobrą wolę, a Chrystus dopomaga nam do spełniania dobrych uczynków, gdy tę dobrą wolę okażemy.


Artykuł IX

O usprawiedliwieniu człowieka

Jedynie dzięki zasługom naszego Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa

możemy być uznani przed Bogiem za sprawiedliwych, i to przez  wiarę

a nie dzięki własnym uczynkom i zasługom. Jesteśmy więc usprawiedliwieni

tylko przez wiarę i jest to zaiste zdrowa nauka, darząca nas otuchą.


Artykuł X

O dobrych uczynkach
Jakkolwiek dobre uczynki, stanowiące owoc wiary i spełniane po uzyskaniu

usprawiedliwienia, nie mogą zmazać naszych grzechów ani ostać się wobec

surowego sądu Bożego, to jednak są one miłe Bogu w Chrystusie i podobają


Artykuł XI

O uczynkach nadobowiązkowych

Jeśli kto głosi, że człowiek nie jest obowiązany do spełniania żadnych

innych dobrych uczynków prócz tych, o których jest mowa przykazaniach

Bożych, to nauka jego jest zuchwała i bezbożna. Przez takie bowiem

nadobowiązkowe dobre uczynki człowiek daje świadectwo, iż chce oddać

Bogu nie tylko to, do czego jest zobowiązany, ale coś więcej, niż się

od niego żąda. Chrystus mówi przecież wyraźnie: "Gdy uczynicie wszystko

co wam kazano, mówcie: Jesteśmy sługami bezużytecznymi...".


Artykuł XII

O grzechach popełnianych po uzyskaniu usprawiedliwienia

 Nie każdy grzech popełniony po uzyskaniu usprawiedliwienia jest grzechem

przeciwko Duchowi Świętemu, a więc nieprzebaczalnym. Dlatego dar

pokuty nie może być odmówiony tym, którzy popadli w grzech po

usprawiedliwieniu. Chociaż przyjęliśmy Ducha Świętego, możemy utracić

łaskę i popaść w grzech, ale dzięki łasce Bożej możemy też powstać na

nowo i poprawić się w życiu. Dlatego odrzucamy twierdzenia tych, którzy

zapewniają, że nie popadną więcej w grzech, póki żyją, lub że nie ma

przebaczenia dla tych, którzy pokutują.


Artykuł XIII

O Kościele

Widzialny Kościół Jezusa Chrystusa jest zgromadzeniem ludzi wierzących, w którym głoszone jest czyste Słowo Boże i udzielane są prawowicie sakramenty z zachowaniem obrządków zgodnych z nakazami Chrystusa.


Artykuł XIV
O czyśćcu

 Rzymska nauka o czyśćcu, odpustach, kulcie  i adorowaniu obrazów

i relikwii oraz wzywaniu świętych jest naiwną i dowolnie  wymyśloną rzeczą

nie potwierdzoną w Piśmie Świętym, sprzeczną ze Słowem Bożym. 


Artykuł XV
O posługiwaniu się w obrzędach językiem zrozumiałym dla ludu

Nie jest zgodne ze Słowem Bożym ani zwyczajami pierwotnego Kościoła

odprawianie publicznych modłów w Kościele lub udzielanie sakramentów w

języku niezrozumiałym dla ludu. 


Artykuł XVI

O sakramentach

Sakramenty ustanowione przez Chrystusa nie są jedynie znamionami

i znakami wyznania chrześcijańskiego, lecz raczej wyrazem łaski

i  upodobania Bożego względem nas. Przez sakramenty Bóg działa w nas

w niewidzialny sposób i nie tylko posila nas, lecz także umacnia i  utwierdza

naszą wiarę w Niego. Dwa są sakramenty ustanowione w Ewangelii przez

Chrystusa, naszego Pana: Chrzest i Wieczerza Pańska. Pięć

pozostałych aktów zwanych powszechnie sakramentami, tj. bierzmowania, pokuty, kapłaństwa, małżeństwa i ostatniego namaszczenia, nie można zaliczyć do sakramentów Ewangelii; powstały one częściowo przez niedoskonałe naśladowanie

Apostołów, częściowo odnoszą się do pewnych stanów w życiu człowieka,

potwierdzonych w Piśmie Świętym. Nie mają jednak tej samej istoty co

Chrzest i Wieczerza Pańska dlatego, że nie są widzialnymi znakami lub

obrządkami nakazanymi przez Boga. Chrystus nie ustanowił sakramentów

po to, by przyciągały uwagę  swą stroną zewnętrzną i by tworzyć czcze

formuły, lecz po to, byśmy z nich prawidłowo korzystali. Swój zbawienny

wpływ sakramenty wywierają tylko na tych, którzy godnie do nich

przystępują; ci zaś, którzy przystępują do nich niegodnie, ściągają na

siebie potępienie, jak wskazuje na to św. Paweł. 


Artykuł XVII
O Chrzcie

Chrzest to nie tylko znak wyznania wiary i znamię odróżniające chrześcijan

od tych, którzy nie są ochrzczeni, lecz także znak odrodzenia  i początku

nowego życia. Chrzest małych dzieci powinien być w Kościele zachowany. 


Artykuł XVIII
O Wieczerzy Pańskiej

Wieczerza Pańska powinna być nie tylko znakiem wzajemnej miłości

chrześcijańskiej, jest bowiem ona przede wszystkim sakramentem 

naszego odkupienia przez śmierć Chrystusa. Przeto dla tych, którzy godnie

przystępują z wiarą do Stołu Pańskiego, chleb, który łamiemy, jest

społecznością Ciała Chrystusowego, a kielich błogosławieństwa

społecznością Krwi Pańskiej. 

 

Przeistoczenie, czyli przemiana substancji chleba i wina w Wieczerzy

Pańskiej, nie może być udowodniona na podstawie Pisma Świętego,

wypacza istotę sakramentu i było źródłem wielu błędów. 

 

Udzielanie, przyjmowanie i spożywanie Ciała Chrystusa w Wieczerzy

Pańskiej dokonywa się w sposób nadprzyrodzony i  duchowy. Tym,

co sprawia, iż przystępujący do Komunii św. przyjmuje i spożywa Ciało

Chrystusa, jest wiara. 

Chrystus nie zostawił nakazu przechowywania chleba eucharystycznego, obnoszenia go ani adorowania. 


Artykuł XIX
O Komunii św. pod obiema postaciami

 Kielicha Pańskiego nie należy wzbraniać ludziom świeckim.

Chrystus nakazał udzielać wszystkim chrześcijanom Wieczerzy Pańskiej

pod obiema postaciami. 


Artykuł XX

O spełnieniu ofiary Chrystusa na krzyżu
Ofiara Chrystusa raz dokonana na krzyżu jest doskonałym odkupieniem,

przebłaganiem i zadośćuczynieniem za grzechy całego świata. Jest ona

zarówno pierwotna jak aktualna. Dlatego groźne i bluźniercze jest

mniemanie, jakoby kapłan ofiarowywał Chrystusa podczas mszy św.

za żywych i umarłych, dla zgładzenia ich cierpień i grzechów. 


Artykuł XXI
O małżeństwie duchownych

Sługom Chrystusa Zakon Boży nie nakazuje ślubować bezżenności

ani powstrzymywania się od małżeństwa. Dlatego, jak wszystkim innym

chrześcijanom, tak i duchownym przysługuje prawo wstępować w związek

małżeński, według własnego uznania, byle tylko w takim stanie zachowali

najdoskonalszą bogobojność. 


Artykuł XXII
O obrządkach i ceremoniach kościelnych

Obrządki i ceremonie nie muszą być wszędzie takie same bądź

maksymalnie ujednolicone, zawsze bowiem bywały one odmienne i mogą

ulegać zmianom w rozmaitych krajach i okresach czas, stosownie do

panujących wśród ludzi zwyczajów. Zastrzega się jednak, by nie było

w nich sprzeczności ze Słowem Bożym. Należy jednak występować

otwarcie przeciwko tym, którzy na podstawie osobistych przekonań

dowolnie i celowo naruszaliby obrządki i ceremonie swego Kościoła,

nie będące w sprzeczności ze Słowem Bożym, a które zostały ustanowione

i przyjęte przez powszechny autorytet. Chodzi bowiem o to, by nie naruszać

porządku we wspólnocie Kościoła i nie dawać zgorszenia słabym

współwyznawcom. 

Każdy poszczególny Kościół ma prawo ustanawiać, zmieniać lub znosić

obrządki i ceremonie, ale tak, by to służyło wzajemnemu zbudowaniu.

 

Artykuł XXIII
O sprawujących rządy w Stanach Zjednoczonych Ameryki

 Prezydent, Kongres, ogólne zgromadzenia, gubernatorzy i rady stanowe

sprawują rządy w Stanach Zjednoczonych Ameryki jako przedstawiciele

ludu, zgodnie z podziałem władz przewidzianym w Konstytucji Stanów

Zjednoczonych jak i konstytucji poszczególnych Stanów. Poszczególne

Stany są suwerennymi i niezależnymi tworami państwowymi, nie

podlegającymi jakiejkolwiek władzy z zewnątrz. 


Artykuł XXIV

Chrześcijanie a własność

Bogactwa i dobra posiadane przez chrześcijan nie są, w sensie prawnym,

własnością wspólną, jak to niektórzy fałszywie interpretują. Niemniej

wszyscy są obowiązani składać ze swego dobytku jałmużny dla ubogich,

stosownie do swych możliwości.

 
Artykuł XXV

O składaniu przysięgi przez chrześcijan

Jakkolwiek wyznajemy, że nasz Pan Jezus Chrystus i Jego Apostoł

Jakub zabraniają składania przysięgi pochopnie i w sprawach błahych,

to jednak naszym zdaniem religia chrześcijańska nie zabrania przysięgi,

zwłaszcza, gdy żąda tego władza ze względu na wiarygodność i litość

dla bliźnich. Zgodnie z nauką proroków, wolno składać przysięgę tylko

w rzeczach sprawiedliwych, po należytej rozwadze i ściśle trzymając się

prawdy.


O uświęceniu

Uświęcenie to odnowa naszej upadłej natury, dzieło Ducha Świętego. Odnowy

tej doznajemy dzięki wierze w Jezusa Chrystusa, który przez swą ofiarę

pojednania oczyszcza nas od wszelkiego grzechu. Przez Jego Krew

jesteśmy nie tylko uwolnieni od winy grzechu, ale także obmyci ze zmazy,

uwolnieni od mocy grzechu i uzdolnieni, dzięki łasce, do miłowania Boga

z całego serca i nieskazitelnego przestrzegania Jego świętych przykazań. 


O obowiązkach chrześcijan względem władz

Powinnością wszystkich chrześcijan, a w szczególności wszystkich

duchownych chrześcijańskich, jest zachowywanie i posłuszeństwo prawu i nakazom władz kraju, którego są obywatelami, lub w którym mieszkają na stałe. Powinni oni wszelkimi godziwymi środkami zachęcać do posłuszeństwa władzom danego kraju. 

 

(dwa ostatnie Artykuły nie posiadają numeracji, ponieważ nie należą do

historycznych Artykułów Wiary Kościoła, obowiązujących od 1784 roku.

Zostały one przyjęte przez Konferencję Generalną w 1939 roku.

Artykuł "O obowiązkach chrześcijan względem władz" stanowi

uzupełnienie Artykułu XXIII dotyczącego rzeczywistości politycznej

Stanów Zjednoczonych Ameryki, formułując obywatelskie powinności

metodystów w innych krajach.) 

 

Kościół Ewangelicko-Metodystyczny w RP; projekt i wykonania: Wydawnictow WARTO.

 


"Walki o poglądy nie prowadzę z tobą. Pragnę jedynie wiedzieć, czy serce twoje jest zwrócone ku Bogu, tak że znasz i kochasz Jezusa Chrystusa i idziesz drogą swego Mistrza! Jestem znużony jałowymi sporami o doktryny! Duch mój nie łaknie tej zbędnej strawy. Pokaż mi religię prawdziwą - pokaż mi skrmnego człowieka, który kocha Boga i blźnich, który jest miłosierny, którego życie obfituje w dobre owoce,który niema w sobie stronniczości, ani obłudy - człowieka pełnego głębokiej wiary, cierpliwej nadziei i pracowitej miłości. Chciałbym przyłączyć się do takowych chrześcijan, kimkolwiek są i jakiekolwiek poglądy wyznają"
                                                                                                                               
"Wiara jest to wzrok duszy, jest to siła , która sprawia, iż świat nadzmysłowy staje się dla nas bliski i realny"
                                                                                    Jan Wesley

"Stworzyłeś nas dla Siebe, o Boże, a serca nasze nie doznają spokoju, aż spoczniemy w Tobie"
                                                       
(św. Augustyn - Wyznania).


"Świadectwo ducha w nas, synu, oto najmocniejszy dwód prawdy chrystianizmu"
  Słowa wypowiedziane na łożu śmierci przez Samuela Wesleya - ojca Jana i Karola Wesley-ów.
Darmowe strony internetowe dla każdego